استاد عباس یاری در این کتاب یاداشتی نوشته که  آن را می خوانیم:

اولین آشنایی من با ایوب شهبازی درست زمانی آغاز شد که او یک روز سر زده و بدون قرار قبلی با یک هدیه ارزشمند آمد مجله فیلم، دریافت این گنجینه برای من مثل رؤیا بود. چرا که او تعدادی فیلم را که یاد آور دوران بخشی از کودکی، نوجوانی و جوانی من دوبله شده با خودش آورده بود.

در این دیدار خاطره انگیز شهبازی میخواست به عنوان یک خواننده ،قدیمی این مجموعه را که یادگاری از زمان «سینما» رفتن و فیلم دیدن هایش بوده با زبان دوبله به دوستانش از جمله من هدیه بدهد. دوباره با تردید پرسیدم واقعاً اینها همه دوبله است؟ معلوم بود که او با عشق بسیار و تجدید خاطره با گذشته خودش و با پیگیری صداهای دوبله خوب را پیدا کرده است متوجه شدم که شهبازی دلبسته خاطره سازی و احترام به فیلمهایی است که تصویرشان روی پرده نقره ای مسیر سرشار از عشق بسیاری از شیفتگان سینما به این دنیای جادویی بوده است این آشنایی باعث شد که من با کنجکاوی وارد گذشته کاری و زندگی اش شوم. وقتی در جریان فعالیتهایش در قبل از انقلاب قرار گرفتم کم کم وابستگی او به محیط دوبله را دریافتم باهم رفیق شدیم و حضور او در دفتر ما بیشتر شد در این دیدارها او احساس میکرد من اشتیاق زیادی برای شنیدن خاطره هایش دارم و با ولع پای حرفهایش مینشینم مواقع زیادی حتی ساعت ۷ یا ۸ شب می آمد و چون میدانست ماشین ندارم با لطف بسیار اصرار میکرد من را تا منزل برساند و بین راه باهم حرف بزنیم هر بار که از خاطره ای از حضورش در پشت صحنه یکی از فیلمها یا برخوردهایش با شخصیت های معروف و تأثیرگذار سینمای ایران تعریف میکرد ولع من برای شنیدن و تشویق او برای انتشار این روایتهای شیرین و ماندگار بیشتر میشد تشویقش میکردم روزنامه نگار علاقه مندی را پیدا کند که این حکایتها را از او بشنود و روی کاغذ بیاورد کسی که ذوق و سلیقه ای هم داشته باشد یک باره گفت: «هر چند سواد چندانی ندارم و شاید خیلی از واژه ها را غلط ،بنویسم اما خودم این کار را میکنم راستش را بخواهید ابتدا این حرفش را نوعی اتکا به نفس خیالی تصور کردم اما توی ذوقش نزدم و گفتم بنویس چند ماه بعد پسرم که با او در شرکتی کار میکرد پوشه ای برایم آورد با تعداد زیادی یادداشتهای تایپ شده گفت اینها را آقای شهبازی فرستاده که بخوانید و نظر بدهید آنقدر این نوشته ها برایم جذاب و هیجان انگیز بود که تمامی آن را یک نفس تا نیمه شب .خواندم بخصوص آن بخشی که به زندگی او در روستا می پرداخت قصه تکان دهنده و عجیبی بود حکایت کودک بیگناهی که یک روز غروب شاهد مجروح شدن پدرش توسط گرازها گرازهای روستا می.شود یکی دو هفته بعد بار دیگر آقای شهبازی این یادداشتها را با تغییرات و اضافات برایم ارسال کرد درخواستش این بود که مطالبش را ویراستاری .کنم راستش چند صفحه ای که جلو رفتم دیدم برای این کار وقت و فرصت کافی ندارم پیام دادم که با شرمندگی نمیرسم اما همه چیز در اوج سادگی بسیار حرفه ای و ماندگار است همان روز به او زنگ زدم و گفتم: «آقا اینهایی که نوشتی ،عالیست ادامه بده بنویس خوشحالم که او ثابت کرد میتواند…